Rozdział 3

Ten rozdział dedykuje mojej BFF, z powodu dzisiejszej złej wiadomości.

 Wiem że czyta mojego bloga, 

więc postanowiłam na poprawienie jej humoru,

 żeby już 

NIE SMUTAŁA

 napisać go jeszcze dzisiaj dla niej ;** 

LOFF U <3

W drodze na trening rozmyślałam o starych czasach. Jak to kiedyś było. Jaka przeszłość była beztroska a jaka przyszłość będzie wymagająca. Myślałam o przyszłości. Co to będzie za parę lat. Kim ja będę, gdzie i co będę robić. Sama jeszcze nie mam planów na przyszłość. Kiedy ostatnio rozmawiałam z rodzicami na ten temat pomyślałam że mogła bym być lekarzem lecz jest to bardzo trudny,i ciężki zawód. Ale to jedyne co mi przyszło do głowy. Wiem tyle że chcę iść w przyszłości do liceum na profil biologiczno-chemiczny. Nie mam wyznaczonego celu w życiu. Jakieś parę lat temu, chciałam i chyba nadal tam gdzieś w głębi o tym marze , żeby zostać najlepszą tancerką. Z tym zawodem bywa różnie. Ciężko się wybić poprzez innych lepszych tancerzy lecz jak się jest już na szczycie … tak… marzenia… ale chciała bym robić coś w przyszłości co mi się naprawdę podoba. Rozmyślając tak nad przyszłością do moich uszu dobiegł głośny klakson. Ze strachu aż podskoczyłam. Przestraszyłam się i szybko odwróciłam chcąc zobaczyć co się stało. Kiedy się odwróciłam zobaczyłam sznurek samochodów stojących w korku. Wśród nich było wysokie białe auto marki nissan. Przez okno kierowcy wychylał się chłopak w blond włosach machając i uśmiechając się w moją stronę. Podeszłam do samochodu w którym ów chłopak siedzizła. Już po paru krokach dostrzegłam Nialla za kierownicą. Niall-kolega z których miałam treningi. Znamy się jakieś 2 lata. Był on jedyny chłopakiem u nas w zespole. Ach, no tak! Zapomniałam wspomnieć kto należy do zespołu! A więc: ja, Niall, Jusice, Samantha, Emilly i Kate. Od najstarszego to: Niall(18l.), ja(16l.), Justice(15l.), Kate(14l.), Emilly(14l.) i Samantha(14l.). trenowaliśmy razem od roku. Każdy z nas miał przed laty swoją grupę liczącą paręnaście osób, i tylko nasza szóstka się utrzymała. Smutne. Nadal tego nie rozumiem jak można z własnej woli zrezygnować z tego. No ale mniejsza o to.

-Hej Alice! – krzyknął – może nie potrzbójesz podwózki? – spytał z tymi swoimi zawsze wesołymi iskierkami w oczach

- Hej Niall, nie dzięki. Przejdę się. A poza tym to iść pieszo niż stać w tym korku -  zaśmiałam się

- No. W sumie to racja. No nie. To do zobaczenia za jakieś … - popatrzył na swój granatowy zegarek z którym się nigdy nie rozstawał - …yyy… 15 min? Chyba tak

- No, jakoś tak. No to życzę miłego stania w korku – zaśmiałam się

- Hahaha…, bardzo śmieszne Ali- po tych słowach zasunął z powrotem szybę i podjechał kawałek  machając do mnie przy okazji

Kiedy w końcu doszłam do Sali treningowej ruszyłam do szatni.  Zobaczyłam po drodze przez otwarte drzwi Justice pochylającą się nad komórką z której wydobywała się muzyka

- Siemka Justice!! – wydarłam się na cały głos. Dziewczyna aż podskoczyła z wrażenia. Ale kiedy mnie zobaczyła podbiegła do mnie i rzuciła mi się na szyje

-Alice!! – krzyczała – jak ja cie dawno nie widziałam!!

-Spokojnie Jus, widziałyśmy się przecież jakieś dwa tygodnie temu przez  no … cały obóz!!

-Hahaha! No ale to było tak dawno – zaśmiała się

-Tak, bardzo, haha!

- No to co tam u ciebie? – spytała dziewczyna

- To raczej ja się powinnam o to zapytać! – krzyknęłam – pisałaś do mnie że coś się stało. Więc o co chodzi?

Justice się zmieszała. Jak przed chwilą jej oczy były przepełnione szczęściem tak teraz zasłoniło je smutek

- No to co się stało? Nie powiesz mi chyba że coś się stało?? Jednak wyjeżdżasz?? – spytałam z drżącym głosem

- Nie, nie. Nic z tych rzeczy – uśmiechnęła się

- No to o co chodzi?

- No bo wiesz, taki jeden chłopak, yyy , no, znasz go.. ten David z obozu.

- Co on ci zrobił???! – zdenerwowałam się

-Nic, no ale wiesz. Po obozie utrzymywaliśmy ze sobą kontakt

- No to wiem. Cały czas ze sobą gadaliście. No i co się stało?

- No w sumie to nic. No ale parę dni temu napisał mi że  ma zaproszenie na wesele swojego kuzyna z osobą towarzyszącą.

-No i co w tym dziwnego że ciebie zaprosił?

- No to że po pierwsze nie za długo go znam, po drógie on jest przecież o trzy lata ode mnie starszy! – podkreśliła ostatnie słowo.

-Ojej, przejmujesz się. To tylko trzy lata. A na wesele to ja bym na twoim miejscu poszła. No wiesz.. potańczysz, spędzisz czas z Davidem… same korzyści – uśmiechnęłam się

-No tak. Nie wiem już sama..- załapała się za głowę

-No weź! - krzyknęłam troche już poirytowana jej gadaniem -  Nie marudź tyle tylko łap za fona i odpisuj mu ze się zgadzasz i będziesz mu towarzyszyć. No a teraz wybacz ale ja się tutaj zaraz ugotuje. Idę się przebrać

Kiedy wychodziłam z szatni o mało co nie wpadłam na Nialla który akurat wszedł do studia.

- Oo, kogo ja widzę. Dojechałeś tak szybko? – zapytałam z drwiną w głosie

- Nie… - odpowiedział zmieszany - zostawiłem samochód jakieś dwie przecznice stąd i przyszedłem na nogach.

-Aa, fajnie masz – uśmiechnęłam się szeroko ukazując swój aparat na zębach.

Po chwili poszliśmy razem do szatni się przebrać rozmawiając o wszystkim i przy okazji kłócąc się o  wszystko.

- No ja ci mówiłem że nie umiesz tego! Ale ty swoje! Rany Boskie! Co za kobieta! – lamentował Niall.

Robiliśmy gwiazdę. Każdy z nas po kolei. Kiedy nadeszła moja kolej zrobiłam krótki rozbieg i stanęłam na rękach. Wszystko poszło by z godnie z planem gdyby nie to że Kate zaczęła krzyczeć że ma na twarzy pryszcza i wygląda okropnie.  Ja w tym czasie wszystko wykonałam poprawnie lecz jej krzyki wyprowadziły mnie z równowagi i spadłam na plecy obijając sobie przy tym głowę.

-Ja pierdziele! Kate! Jesteś jakaś nienormalna! Alice mogła skręcić sobie kark! – krzyczał nerwowo Niall podając mi butelkę z wodą o którą go wcześniej poprosiłam

-Niall, daj spok.. – nie dokończyłam bo przerwał mi jak zwykle w pół słowa

-Nie, nie przestane! Mogło ci się coś stać!

- Ale nie stało – przekonywałam go ale na marne. Jego nie dało się przekonać a moja głowa pulsowała mi niemiłosiernie.

- Alice, przepraszam, nie chciałam żeby to tak wyszło. No ale widzisz sama jak to paskudztwo wygląda –pokazała na czeroną kropke na twarzy.

- Dobrze, spokojnie. – uśmiechnęłam się , a tak naprawdę to próbowałam, bo ból głowy nie pozwalał mi zbytnio na to.

- Alice, chodź podwiozę cię do domu – wziął swoją i moją torbe wieszając sobie je na ramieniu i podchodząc do mnie aby pomóc mi wstać- na dzisiaj to chyba tyle. dzięki wszytskim - posłał swój śliczny uśmiech każdemu prócz Kate, która siedziała ze spuszczoną głową.

- Dzięki  - odpowiedziałam dość cicho ale jego skinienie głową potwierdziło że usłyszał .